Zes stuks. Met zoveel tekenden we vandaag present voor de rit richting Erpe-Mere. Vijf leden met duidelijk goesting om eens hard op de pedalen te duwen ... en ik. Op het appèl: Nick ('Na een halve rit ging al proactief pijn voelen als hij naar voor trok om kop te doen'), Maarten ('Die na een hele week kennis in het hoofd rammen, duidelijk ook eens stevig op de trappers wou rammen'), Wouter ('Experimenteerde de hele rit met het gegeven: 35km/u rijden bij een cadans van 40'), Eddy ('Fuck, wat rijdt 'ie beter dan de voorbije weken') en Michael ('Na wereldrecordhouder te zijn geworden in de discipline 'ik-blijf-in-winterslaap-fietsmodus' in ijltempo toch aan het pieken richting Pyreneeën). En mezelf dus: met flanellen benen na de Flanders Field Classic op zaterdag, waarbij Koen demonstreerde dat een Koen-zonder-buikpijn de Koen-met-buikpijn zo los uit het wiel kan kletsen. Dus ja, ondergetekende was erg blij toen we na exotische richtingborden ('Burste, 'Massemen', 'Mere' - waar is 'den tijd' dan gemeenten op -gem eindigden?), toch ook opnieuw de klassiekers tegenkwamen.
Maar goed, met zes dus. En bij werkelijk stralend weer, over lichtglooiende wegen, fietspaden en een handvol fietstunnels. Wij content - en partners ook, want met 29 km/u gemiddeld stonden we wellicht allemaal op tijd thuis om zelf nog de patatten te schillen. Voor dagen als vandaag is de hobby ooit uitgevonden.
